ANILARIM

İLK GÜN:DEDEM BENİ İLK KUCAĞINA ALANLARDAN…. HANİ SÖYLENDİKÇE DEĞİL DE HİSSEDİLDİKÇE GÜZELLEŞEN DUYGULAR VARMIŞ YA İŞTE ÖYLE BİR ŞEY… KAN MI ÇEKTİ NE.. NEREDEYSE SENELERDİR YOLUMU HEYECANLA BEKLEYEN ADAMIN KOLLARINDAYDIM.. SICAKLIĞINI HİSSEDİP ONA MİNNACIK BEDENİMLE SEVGİMİ HİSSETTİRMİŞ OLMALIYDIM… HAYIR HAYIR ONU GEÇMİŞE GÖTÜRDÜM O GÜN… HASTANEDE BENİ KOLLARINA ALDIĞI ANDAN İTİBAREN, BABAMIN DOĞUMUNDAN BAŞLAYAN HAYAT GÖZÜNÜN ÖNÜNDE CANLANMIŞ OLMALI… NE GARİP O BİR YERDE BEŞ DAKİKADAN FAZLA KALAMAYAN ADAM ANNEMİ VE TEYZELERİMİ RAHATSIZ ETME PAHASINA O GÜN AKŞAMA KADAR HASTANEDE KALDI.. BAŞIMDA BEKLEDİ… BENİ UYANDIRMAK İÇİN TOPUĞUMU SIKAN HEMŞİREYE BAĞIRDI… SONRADA AYAKLARI GERİ GERİ GİDERCESİNE HASTANEDEN AYRILDI…